Gymnopédie

YouTube - Liona Boyd - Gymnopédie #1 (Eric Satie)

Δισκοβολία

Ο Αλκίνοος στους θαλασσινούς τους Φαιάκας τότε λέγει :
''Ακούσετε σεις αρχηγοί και πρώτοι των Φαιάκων,
τώρα που πια εχαρήκαμε το πλούσιο τραπέζι
και την κιθάρα τη γλυκιά του τραπεζιού συντρόφισσα,
ΠΑΜΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΕΞΩ
ΕΙΣ ΟΛΑ Τ' ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ,που ο ξένος σαν γυρίσει.. (σημ : ο Οδυσσέας)
στον τόπο του,να θυμηθεί να πει στους άλλους πόσο
στο δρόμο και στο πήδημα ή στο πάλεμα περνούμε ''.
..
Έτσ' είπε και πορεύτηκε αυτός και πίσω οι άλλοι '
τη φόρμιγγα από ένα καρφί κρεμά τη λιγερόφωνη
και από το χέρι παίρνοντας ο κήρυξ τον Δημόδοκο
βγάζει απ'το μέγαρο,οδηγεί από τον ίδιο δρόμο
που των Φαιάκων οι αρχηγοί,να ιδούνε τους αγώνες
στην αγορά επορεύεντο και οπίσω πλήθος άπειρο
ακολουθούσε και πολλά να πάνε παλληκάρια
..
σηκώθηκε ο Ακρόνεως κι ο Ωκύαλος κι ο Ελατρεύς
Ναυτές,Πρυμνεύς και Αγχίαλος ακόμη ο Ερετμεύς,
ο Θόων ο Αναβησίνεως,Ποτνεύς,Πρωρεύς,Αμφίαλος
που εγέννησε ο Πολύναος ο ΤΕΚΤΟΝΙΔΗΣ και έπειτα
..
σηκώθηκε ο Ευρύαλος ο ίσος με τον Άρη
τον ανδροφόνο,και μαζί εσηκώθη ο Ναβολίδης,
λεβέντης εις το ανάστημα στην εμορφιά ο πρώτος
στους Φαίακας,κατώτερος απ' τον Λαοδάμα μόνον.
..
Τα τρία παιδιά εσηκώθηκαν του Αλκινόου κατόπιν
ο Λαοδάμας,ο Άλιος και ο ισόθεος Κλυτόναος.
..
..
Και πρώτα εδοκιμάσθηκαν στα πόδια απ' το σημάδι
μαζί στο δρόμο όλοι τους πετώντας και σηκώνοντας
σκόνην με τα ολογλήγορα τα πόδια μες στον κάμπο.
..
Και απ' όλους ο ασούσουμος Κλυτόναος έτρεχε πρώτος ΄
κι όσο χωράφι οργώνουνε στο νειάμα δυό μουλάρια,
τόσο πίσω τους άφησε τρέχοντας μπρός εκείνος ΄
έπειτα εκαταπιάστηκαν το πάλεμα το δύσκολο
και ο Ευρύαλος ήλθε σ' αυτό στους πρώτους όλους πρώτος,
στο πήδημα ο Αμφίαλος όλους περνά,τον δίσκο
απ' όλους ρίχνει ο Ελατρεύς πιο μακρυά,και στην πυγμή
ο Λαοδάμας το παιδί νικάει του Αλκινόου.
..
..
Κι αφού με τ' αγωνίσματα ευφράνθηκε η ψυχή των,
ο Λαοδάμας έπειτα του Αλκινόου τους είπε :
'' Ελάτε φίλοι,ας μάθουμε απ' τον ξένο άν γνωρίζει
κανέν αγώνισμα κι αυτός ΄κακόπλαστος δεν είναι....
..
Κι είπε αποκρινόμενος ο Οδυσσεύς σ' αυτόν :
'' Λαοδάμα,αναγγέλωντας με ν' αγωνισθώ προτρέπετε,
εγώ φροντίδες εις το νου παρ' αγωνίσματα έχω,
που ως τώρα πάμπολλα έπαθα κι έχω πολλά μοχθήσει ΄
τώρα μαζί σας κάθομαι το γυρισμό ποθώντας
εις τη πατρίδα βασιλιά και όλους παρακαλώντας ''.
..
Και ο Ευρύαλος του αποκρίθηκε ονειδιστικά και του είπε :
'' Δεν σε πιστεύω ειδήμονα των άθλων,ξένε,όσα
στο κόσμο υπάρχουν ΄σαν αυτόν μου φαίνεσαι που τρέχει
με το τρανό καράβι του τους ναύτες κυβερνώντας,
φέρνει πραμάτιες,το φορτίο θυμάται μόνο κι έχει
το νου του μόνο στ' άρπαγμα ΄μ' αγωνιστή δε μοιάζεις ! ''
..
Και του 'πε ο πολυμήχανος ο Οδησσεύς κοιτώντας τον
λοξά : '' Καλά δε μίλησες,ξένε,και ανόητο μοιάζεις
άνδρα ΄ξέρω δε δίνουνε οι θεοί τις χάρες σ' όλους
τους άνδρες,λόγο,ανάστημα και γνώση ΄ άλλος
δεν είναι τόσον έμμορφος στο πρόσωπο ΄ αλλ' ο θεός
στολίζει με την εμορφιά τα λόγια του και βλέπουν
όλοι σ' αυτόν ευφρόσυνα ΄ και τους μιλάει αλάθευτα
με ήθος μειλίχιο ζηλευτός στα συναγμένα πλήθη,
κι όταν στη πόλι έρχεται τον τρώνε με το μάτι ΄
στην εμορφιά με τους θεούς παρόμοιος άλλος είναι
κι ας μη κοσμεί τα λόγια του η χάρις όπως τώρα εσύ
ισόθεος στην εμορφιά,στη γνώση ανόητος είσαι.
..
Και την ψυχή μου ετάραξες μες στα βαθιά του στήθους
με άκοσμα λόγια ' αμάθητος δεν είμ' εγώ εις αγώνας,
όσο αν πολυλογείς εσύ,μα και θαρρώ πως ήμουν
πρώτος όσο μ' εβοήθαγε η νιότης και τα χέρια ΄
με σύντριψαν οι συμφορές και όσα δεινά μ' ευρήκαν
περνώντας τ' άγρια κύματα και τους τρανούς πολέμους.
..
Ωστόσο,με όσα αν έπαθα,ποθώ να δοκιμάσω ΄
μ' εκέντρισε ο λόγος σου παραπολύ ο πικρός ''.
..
Είπε και,τη χλαμύδα του χωρίς ν' αφήσει,παίρνει
δίσκο μεγάλο και παχύ βαρύτερο απ' όλους
που μεταξύ τους έριχναν οι Φαίακες στον αγώνα.
..
Και αφού τον περιτριγύρισε τον ρίχνει πέρα,βου'ί'ζει
ο λίθος απ' το δυνατό το χέρι καθώς φεύγει..
..
Και οι Φαίακες,μακρύκουποι στη θάλασσα ακουσμένοι
απ' την ορμή του λιθαριού σκύβουν στη γη που εκείνο
γοργά από όλα επέταξε επάνω στα σημάδια.
..
Ανδρός παίρνοντας μορφή η Αθηνά σημειώνει
τα τέρματα και προς αυτόν λέγει μιλώντας τότε :
'' Κι ένας τυφλός αν έψαχνε,τέτοιο σημάδι,ξένε,
ξεχώριζε αν ήθελε,που απ' τ' άλλα εμπρός πολύ
στέκει σημάδια χωριστά απ' όλα ΄ κι έχε θάρρος :
Ούτε να φθάσουν δύνανται και να περάσουν ούτε ''.
..