Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχολές Φιλοσοφίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σχολές Φιλοσοφίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Jodo Shinshu
Jodo Shinshu - Wikipedia, the free encyclopedia: "Jōdo Shinshū (浄土真宗, 'True Pure Land School'?), also known as Shin Buddhism, is a school of Pure Land Buddhism. It was founded by the former Tendai Japanese monk Shinran Shonin. Today, Shin Buddhism is considered the most widely practiced branch of Buddhism in Japan."
Pure Land Buddhism
Pure Land Buddhism - Wikipedia, the free encyclopedia: "Pure Land Buddhism (simplified Chinese: 净土宗; traditional Chinese: 淨土宗, Jìngtǔzōng; Japanese: 浄土教, Jōdokyō; Korean: 정토종, jeongtojong; Vietnamese: 浄土宗, Tịnh Độ Tông) is a term that is used to describe both the Pure Land soteriology of Mahayana Buddhism, which may be better understood as Pure Land traditions, and the Pure Land sects that developed in Japan. It is important to understand that Pure Land Buddhism only became a distinct sect/school in the Japanese medieval period (13th century, Kamakura period), and that in other countries and times, it merely formed part of the basis of Mahayana Buddhist traditions.
Pure Land oriented practices and concepts are found within basic Mahayana Buddhist cosmology, and form an important component of the Mahayana Buddhist traditions in China, Japan, Korea, Taiwan, Vietnam, and Tibet.[1] Chinese Chan and Tiantai schools, as well as the Japanese Shingon and Tendai sects have strong Pure Land components to their practice and belief. However, Pure Land Buddhism eventually became an independent school in its own right as can be seen in the Japanese Jōdo Shū and Jōdo Shinshū schools. In Japan there are several Pure Land sects, but throughout the history of Mahayana Buddhism there was never an independent Pure Land sect in other Mahayana countries.
One basic Mahayana Pure Land concept is that Nirvana (liberation, awakening, salvation) has become increasingly difficult to attain, and that only through devotion to Amitābha Buddha and looking towards Amida Buddha for guidance can one be reborn in the Pure Land, a perfect realm in which enlight"
Pure Land oriented practices and concepts are found within basic Mahayana Buddhist cosmology, and form an important component of the Mahayana Buddhist traditions in China, Japan, Korea, Taiwan, Vietnam, and Tibet.[1] Chinese Chan and Tiantai schools, as well as the Japanese Shingon and Tendai sects have strong Pure Land components to their practice and belief. However, Pure Land Buddhism eventually became an independent school in its own right as can be seen in the Japanese Jōdo Shū and Jōdo Shinshū schools. In Japan there are several Pure Land sects, but throughout the history of Mahayana Buddhism there was never an independent Pure Land sect in other Mahayana countries.
One basic Mahayana Pure Land concept is that Nirvana (liberation, awakening, salvation) has become increasingly difficult to attain, and that only through devotion to Amitābha Buddha and looking towards Amida Buddha for guidance can one be reborn in the Pure Land, a perfect realm in which enlight"
Empiricism and Behaviourism
Empiricism and Behaviourism
In linguistics, there are 2 sets of ideas, which have influenced the direction of foreign language learning and teaching studies. Psycholinguistics elaborately discusses about it. These two major language theories are-1. Empiricism (Behaviorism) 2.rationalism (cognitivism,mentalism) Psycholinguistics studies the mental process that a person uses in producing and understanding language and how human learn language.
Psycholinguistics includes the study of speech perception, the role of memory, concepts and other processes in language use and how social factors affect the use of language. There is a central conflict between different theories of language learning .
It is the great division between linguistics. The empiricists versus the rationalists divide the language teaching methodologies. It also affects the theories of language learning process. So it is necessary to discuss empiricism and rationalism to explore how these opposing philosophies have exerted their influence in particular areas-linguistics and learning theory.
Empiricism
At the end of nineteenth and beginning of the twentieth century, contemporary linguistics started developing. Linguistics with Saussure at the forefront developed a set of analytic techniques to understand how the language is structured. They used to work from instances of a language’s use. Two terms coined by early twentieth century linguist Ferdinand de Saussure are langue and parole. These terms proved useful to linguists. Seventeenth century English philosopher John Locke is called the father of empiricism. Later American linguist Leonard Bloomfield who was the part of this philosophical tradition called empiricism, systematized and put together some analytic procedures in his influential book called Language (1993). To opt for structuralism one of his aims was to be scientific in his approach to linguistic analysis.
This tradition of empiricism placed central importance on sense data –concrete, material things that can be seen, touched, heard, recorded, measured. It served as the basis for scientific enquiry.
According to the Longman dictionary of applied linguistics Empiricism can be defined as an approach to psychology which states that the development of the theory must be related to observable facts and experiments or which states that all human knowledge comes from experience.
Therefore empiricism concerns only scientific approach which in the study of language. Leads precisely to the procedure of using actual instances of speech as the starting point for analysis.
According to Bloomfield, science (linguistics as a science) was concerned with the observable and the physical. Due to this, structural linguistics merged with a school of psychology, which is also aggressively interested in the observable and the physical. This school is called as Behaviourism.
Behaviourism
Behaviourism can be defined as a theory of psychology, which states that human and animal behaviour can and should be studied in terms of physical processes only. (Longman dictionary of applied linguistics.)
This theory led to theories of learning of learning which explained how an external event, a stimulus caused a change, in the behaviour of an individual (a response) without using concepts like "mind" or "ideas" or any kind of mental behaviour. Behaviourism was an important influence on psychology, education and language teaching.
The four influential protagonists in behaviourism-
i) Nineteenth century Russian, Ivan palav
ii) Early twentieth century American John Waston
iii) Early twentieth century American Edward thorndike.
iv) Mid-twentieth century American Burrhus skinner.
Among them Jhon waston is called as father of behaviorism. Behaviourism was concerned with how learning process took place. 3 basic behaviourist ideas: -
1) Conditioning
2) Habit formation
3) The importance of the ‘environment’ Pavlov gave the idea of ‘conditioning’.
In this idea, learning is seen as question of developing connections between incidents (events). It is also known as stimulus response bonds. This process of developing connections is called as conditioning. Skinner gave the idea of habit formation. In this learning is seen as a question of habit formations. The behaviourist shared the views of structural linguists, which was grounded on the importance of physical events also called as sense data. Hence they did not accept the idea of some unobservable, abstract entity called ‘mind’ being involved in learning.
References:
1.Lexical Semantics-D.A.Cruse
Cambridge university press
2.Semantics – a course book
James R..Hurford, Brendan Heasley
Cambridge university press
3.Semantics –a new outline
F.R. Palmer
Cambridge university press
Psycholinguistics includes the study of speech perception, the role of memory, concepts and other processes in language use and how social factors affect the use of language. There is a central conflict between different theories of language learning .
It is the great division between linguistics. The empiricists versus the rationalists divide the language teaching methodologies. It also affects the theories of language learning process. So it is necessary to discuss empiricism and rationalism to explore how these opposing philosophies have exerted their influence in particular areas-linguistics and learning theory.
Empiricism
At the end of nineteenth and beginning of the twentieth century, contemporary linguistics started developing. Linguistics with Saussure at the forefront developed a set of analytic techniques to understand how the language is structured. They used to work from instances of a language’s use. Two terms coined by early twentieth century linguist Ferdinand de Saussure are langue and parole. These terms proved useful to linguists. Seventeenth century English philosopher John Locke is called the father of empiricism. Later American linguist Leonard Bloomfield who was the part of this philosophical tradition called empiricism, systematized and put together some analytic procedures in his influential book called Language (1993). To opt for structuralism one of his aims was to be scientific in his approach to linguistic analysis.
This tradition of empiricism placed central importance on sense data –concrete, material things that can be seen, touched, heard, recorded, measured. It served as the basis for scientific enquiry.
According to the Longman dictionary of applied linguistics Empiricism can be defined as an approach to psychology which states that the development of the theory must be related to observable facts and experiments or which states that all human knowledge comes from experience.
Therefore empiricism concerns only scientific approach which in the study of language. Leads precisely to the procedure of using actual instances of speech as the starting point for analysis.
According to Bloomfield, science (linguistics as a science) was concerned with the observable and the physical. Due to this, structural linguistics merged with a school of psychology, which is also aggressively interested in the observable and the physical. This school is called as Behaviourism.
Behaviourism
Behaviourism can be defined as a theory of psychology, which states that human and animal behaviour can and should be studied in terms of physical processes only. (Longman dictionary of applied linguistics.)
This theory led to theories of learning of learning which explained how an external event, a stimulus caused a change, in the behaviour of an individual (a response) without using concepts like "mind" or "ideas" or any kind of mental behaviour. Behaviourism was an important influence on psychology, education and language teaching.
The four influential protagonists in behaviourism-
i) Nineteenth century Russian, Ivan palav
ii) Early twentieth century American John Waston
iii) Early twentieth century American Edward thorndike.
iv) Mid-twentieth century American Burrhus skinner.
Among them Jhon waston is called as father of behaviorism. Behaviourism was concerned with how learning process took place. 3 basic behaviourist ideas: -
1) Conditioning
2) Habit formation
3) The importance of the ‘environment’ Pavlov gave the idea of ‘conditioning’.
In this idea, learning is seen as question of developing connections between incidents (events). It is also known as stimulus response bonds. This process of developing connections is called as conditioning. Skinner gave the idea of habit formation. In this learning is seen as a question of habit formations. The behaviourist shared the views of structural linguists, which was grounded on the importance of physical events also called as sense data. Hence they did not accept the idea of some unobservable, abstract entity called ‘mind’ being involved in learning.
References:
1.Lexical Semantics-D.A.Cruse
Cambridge university press
2.Semantics – a course book
James R..Hurford, Brendan Heasley
Cambridge university press
3.Semantics –a new outline
F.R. Palmer
Cambridge university press
Σχολή Φρανκφούρτης,Frankfurt School,Institut fur Sozialforshung
Ομάδα Γερμανών διανοούμενων με επίκεντρο το Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας της Φρανκφούρτης του Μάιν.
.
Αυτό που τους ήταν αρχικά η επιθυμία τους να ανανεώσουν τον Μαρξισμό με μια κριτική προοπτική και να εξετάσουν αυτό που αποκαλούσαν ''θετικισμό'' ή ''νέο θετικισμό'' εκπροσωπούμενο κατά τη γνώμη τους από τον Βίντγκεστάϊν,τον Πόπερ,τον Κύκλο της Βιέννης και τον Αγγλο-Σαξωνικό Εμπειρισμό,δηλαδή,κατά την άποψη τους,από την ΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.
.
Το Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας της Φρανκφούρτης ιδρύθηκε το 1923.
Ήταν συνδεδεμένο οργανικό με το πανεπιστήμιο και απ'το 1932 εξέδιδε το δικό του περιοδικό ''Zeitschrift fur Sozialforschung''.
Κυρίαρχη μορφή 'ηταν ο Μαρξ Χόρκχάϊμερ,από τις θεωρητικές εργασίες του οποίου καθορίστηκε το πολιτικό και φιλοσοφικό πρόγραμμα της σχολής με την ονομασία ''ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ''.
Ο Χόρκχάϊμερ διεύθυνε τις τύχες του ινστιτούτου για πολλά χρόνια,έχοντας στο πλευρό του τον Φρήντριχ Πόλοκ.
Ο Τέοντορ Β' Αντόρνο προσχώρησε στο ινστιτούτο το 1938.
.
Ο Χέρμπερτ Μαρκούζε και ο Έριχ Φρόμ ανέπτυξαν ειδικότερα τα στοιχεία μιας ΦΡΟΫΔΙΚΟ-ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ,αλλά η ένταξη της ψυχανάλυσης υπήρξε κοινό μέλημα των εκπροσώπων της σχολής,συμπεριλαμβανομένου και του Βάλτερ Μπέντζαμιν,θα πρέπει επίσης να αναφερθούν τα ονόματα του Γκέρσον Σόλεμ και του Κάρλ Αουγκούστ Βίτφόγκελ.
.
Η απειλή του Ναζισμού και του ΑντιΣημιτισμού εξανάγκασαν το ινστιτούτο σε εκπατρισμό,αρχικά στην Γενεύη,μετά στο Παρίσι και,τέλος στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης,όπου εγκαταστάθηκε το ινστιτούτο το 1934.
.
Το περιοδικό ''Zeitschrift...'' εκδιδόταν στο Παρίσι,απ'το εκδοτικό οίκο Felix Alcan,απ'το 1933,ενώ απ'το 1940 άρχισε να εκδίδεται στις ΗΠΑ.
..
Το νέο ινστιτούτο της ΝΥ ενσωμάτωσε κάποια στοιχεία του ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΣΜΟΥ που χαρακτήριζε την ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ,χωρίς να απαρνηθεί την ουσιαστική κριτική αυτού που αποκαλούσαν ΘΕΤΙΚΙΣΜΟ.
Έτσι στράφηκε σε μελέτες ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ σχετικά με το πρόβλημα των φυλετικών προκαταλήψεων,και ιδίως του αντισημιτισμού με την ''αυταρχική προσωπικότητα'' κλπ.
..
Το 1950 ο Χόρκχάϊμερ ξαναγύρισε στην Φρανκφούρτη,σηματοδοτώντας μια νέα αρχή για το ινστιτούτο.
..
Η Σχολή της Φρανκφούρτης θα χαρακτηριστεί κυρίως,στο εξής,απ'την προσωπικότητα του ΤΕΟΝΤΟΡ Β.ΑΝΤΟΡΝΟ και μετά του ΓΥΡΓΚΕΝ ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ.
Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος δημιούργησαν μια ''νέα γενιά'' της Σχολής,στην οποία ανήκουν ερευνητές όπως ο ΑΛΦΡΕΝΤ ΣΧΜΙΝΤ,ο ΑΛΜΠΡΕΧΤ ΒΕΛΜΕΡ.
Πολλοί,όπως ο ΟΣΚΑΡ ΝΕΓΚΤ ή ο ΧΑΝΣ ΓΥΡΓΚΕΝ ΚΡΑΛ,προσχώρησαν στις τάξεις της νέας δυτικο-γερμανικής Αριστεράς.
..
Η αναχώρηση,το 1971,του Γιόργκεν Χάμπερμας απ'τη Φρανκφούρτη για το ινστιτούτο του Στάινμπεργκ,θεωρείται ότι σήμανε και την έλλειψη της Σχολής της Φρανκφούρτης.
********
http://en.wikipedia.org/wiki/Frankfurt_School :
The Frankfurt School refers to a school of neo-Marxist sociology and philosophy in the tradition of critical theory, which was associated with the early Institute for Social Research at theUniversity of Frankfurt am Main. The school gathered together dissident Marxists who, while remaining outspoken critics of capitalism, believed that some of Marx's followers had come to parrot a narrow selection of Marx's ideas, usually in defense of orthodox Communist or Social-Democratic parties. These thinkers were particularly influenced by the failure of the working-class revolution in Western Europe (precisely where Marx had predicted that a communist revolution would take place) and by the rise of Nazism in such an economically and technologically advanced nation as Germany. This led many of them to take up the task of choosing what parts of Marx's thought might serve to clarify contemporary social conditions which Marx himself had never seen.
They thus drew on other schools of thought to fill in Marx's perceived omissions, using the insights of psychoanalysis, sociology, existential philosophy and other disciplines.[1] Max Weberexerted a major influence, as did Sigmund Freud. The school's emphasis on the "critical" component of theory was derived significantly from their attempt to overcome the limits ofpositivism, crude materialism, and phenomenology by returning to Kant's critical philosophy and its successors in German idealism, principally Hegel's philosophy, with its emphasis ondialectic and contradiction as inherent properties of reality. A key influence also came from the publication in the 1930s of Marx's Economic-Philosophical Manuscripts and The German Ideology, which showed the continuity with Hegelianism that underlay Marx's thought. Herbert Marcuse became one of the first to articulate the theoretical significance of these texts.
Contents
- 1 History
- 2 Critical theory of society
- 3 Notable theorists
- 4 Critical responses
- 5 See also
- 6 References
- 7 Further reading
- 8 External links
- **********
Critical theory of society
Sociology Portal · History General aspects Related fields and subfields Categories and lists Critical theory, in sociology and philosophy, is shorthand for critical theory of society. It is a label used by the Frankfurt School, their intellectual and social network, and those influenced by them intellectually to describe their own work. The work of the School is oriented toward radical social change, in contradistinction to "traditional theory," i.e. theory in the positivistic, scientistic, or purely observational mode. In literature and literary criticism and cultural studies, by contrast, "critical theory" means something quite different, namely theory used in criticism.
The original critical social theorists were Marxists, and there is some evidence that in their choice of the phrase "critical theory of society" they were in part influenced by its sounding less politically controversial than "Marxism". Nevertheless there were other substantive reasons for this choice. First, they were explicitly linking up with the critical philosophy of Immanuel Kant, where the term critique meant philosophical reflection on the limits of claims made for certain kinds of knowledge and a direct connection between such critique and the emphasis on moral autonomy. In an intellectual context defined by dogmatic positivism and scientism on the one hand and dogmatic "scientific socialism" on the other, critical theory meant to rehabilitate through its philosophically critical approach an orientation toward revolutionary agency, or at least its possibility, at a time when it seemed in decline.
Second, in the context of both Marxist-Leninist and Social-Democratic orthodoxy, which emphasized Marxism as a new kind of positive science, they were linking up with the implicit epistemology of Karl Marx's work, which presented itself as critique, as in Marx's "Capital: A Critique of Political Economy". That is, they emphasized that Marx was attempting to create a new kind of critical analysis oriented toward the unity of theory and revolutionary practice rather than a new kind of positive science. Critique in this Marxian sense meant taking the ideology of a society (e.g. "freedom of the individual" or "equality" under capitalism) and critiquing it by comparing it with the social reality of that very society (e.g. subordination of the individual to the class structure or real social inequality under capitalism).
It also, especially in the Frankfurt School version, meant critiquing the existing social reality in terms of the potential for human freedom and happiness that existed within that same reality (e.g. using technologies for the exploitation of nature that could be used for the conservation of nature).
The Frankfurt School also found additional insights from history. For instance, in Escape from Freedom by Erich Fromm the critique of the modern political order led him to seek insight from the freedom to be found in medieval feudalism. In Fromm’s most well known book, he found favor with the lack of individual freedom, rigid structure, and obligations required on the members of medieval society:
“ What characterizes medieval in contrast to modern society is its lack of individual freedom… But altogether a person was not free in the modern sense, neither was he alone and isolated. In having a distinct, unchangeable, and unquestionable place in the social world from the moment of birth, man was rooted in a structuralized whole, and thus life had a meaning which left no place, and no need for doubt… There was comparatively little competition. One was born into a certain economic position which guaranteed a livelihood determined by tradition, just as it carried economic obligations to those higher in the social hierarchy.[4] ”
Η φιλοσοφία της επιστήμης
Check out this SlideShare Presentation:
η φιλοσοφια τησ επιστημησ
View more documents from Alexandros Sfakianakis.
η φιλοσοφια του δικαιου
Check out this SlideShare Presentation:
η φιλοσοφια του δικαιου
View more documents from Alexandros Sfakianakis.
Φιλοσοφική Σχολή του ''Κοινού Νου'',Adam Ferguson ο ''Πατέρας της Σύγχρονης Κοινωνιολογίας''
``````````
G. E. Moore. Η φιλοσοφία του κοινού νου. Η ανασκευή του ιδεαλισμού και η ύπαρξη του εξωτερικού κόσμου. Το φιλοσοφικό ρεύμα του πραγματισμού (James, Peirce).
..
Adam Ferguson, also known as Ferguson of Raith (20 June 1723 (O.S.) (July 1, N.S.) - 22 February 1816) was a philosopher and historian of the Scottish Enlightenment. He is sometimes called "the father of modern sociology."[1]
Contents[hide]
1 Life
2 Thought
3 Main works by Adam Ferguson
4 Notes
5 Bibliography
6 External links
7 References
http://www.gutenberg.org/browse/authors/f#a2831
````````````
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΟΥ :
Είναι η φιλοσοφική κίνηση του Th.Reid,-1710-96,''ESSAY ON INTELLECTUAL POWERS'' και των Σκώτων φιλοσόφων του 18ου και του 19ου αιώνα,που διατείνονταν ότι θεμελιώνουν τις απόψεις τους στα δεδομένα του κοινού νου.
http://books.google.gr/books?id=PxAQAAAAYAAJ&dq=reid+essays+on+the+intellectual+powers+of+man&printsec=frontcover&source=bl&ots=OemAv5zs9W&sig=n0m1oPIXnCn_upE8czX1Zijn9UM&hl=el&ei=FgjPSqrSD9S04QbFuYGlAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1#v=onepage&q=&f=false
Η προσπάθεια των φιλοσόφων αυτών υπαγορεύθηκε από την πρόθεση τους να αντικρούσουν τον απόλυτο φαινομενισμό του συμπατριώτη τους D.Hume,1711-70,που δεν περιοριζόταν στην απόρριψη της αρχής της αιτιότητας,αλλά υποστήριζε ακόμη ότι :
"Ο άνθρωπος αδυνατεί να βγεί από τον εαυτό του και από τις υποκειμενικές αντιλήψεις του,και γι'αυτό είναι ψευδαίσθηση εκ μέρους του,να δέχεται ότι υπάρχει κάτι έξω απ'αυτόν.''
Φιλόσοφος της Σκωτικής Φιλοσοφικής Σχολής του "Κοινού Νου",ιστορικός και Σκώτος πατριώτης,ο οποίος μνημονεύεται ως πρόδρομος της Σύγχρονης Κοινωνιολογίας,εξαιτίας της έμφασης που έδινε στις προσωπικές και κοινωνικές αλληλοδράσεις.
..
Τα κυριότερα έργα του :
α.''ΣΟΒΑΡΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ'',1757,
β.''ΔΟΚΙΜΙΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ'',1767,
http://socserv2.socsci.mcmaster.ca/~econ/ugcm/3ll3/ferguson/civil.html
γ.''ΘΕΣΜΟΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ''1769,και
δ.''ΣΧΟΛΙΑ'',1776.
..
Άλλα έργα του είναι :
1.''Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'',1873,και,
2.''ΑΡΧΕΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ'',1792.
..
G. E. Moore. Η φιλοσοφία του κοινού νου. Η ανασκευή του ιδεαλισμού και η ύπαρξη του εξωτερικού κόσμου. Το φιλοσοφικό ρεύμα του πραγματισμού (James, Peirce).
..
Adam Ferguson, also known as Ferguson of Raith (20 June 1723 (O.S.) (July 1, N.S.) - 22 February 1816) was a philosopher and historian of the Scottish Enlightenment. He is sometimes called "the father of modern sociology."[1]
Contents[hide]
1 Life
2 Thought
3 Main works by Adam Ferguson
4 Notes
5 Bibliography
6 External links
7 References
http://www.gutenberg.org/browse/authors/f#a2831
````````````
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΟΥ :
Είναι η φιλοσοφική κίνηση του Th.Reid,-1710-96,''ESSAY ON INTELLECTUAL POWERS'' και των Σκώτων φιλοσόφων του 18ου και του 19ου αιώνα,που διατείνονταν ότι θεμελιώνουν τις απόψεις τους στα δεδομένα του κοινού νου.
http://books.google.gr/books?id=PxAQAAAAYAAJ&dq=reid+essays+on+the+intellectual+powers+of+man&printsec=frontcover&source=bl&ots=OemAv5zs9W&sig=n0m1oPIXnCn_upE8czX1Zijn9UM&hl=el&ei=FgjPSqrSD9S04QbFuYGlAw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1#v=onepage&q=&f=false
Η προσπάθεια των φιλοσόφων αυτών υπαγορεύθηκε από την πρόθεση τους να αντικρούσουν τον απόλυτο φαινομενισμό του συμπατριώτη τους D.Hume,1711-70,που δεν περιοριζόταν στην απόρριψη της αρχής της αιτιότητας,αλλά υποστήριζε ακόμη ότι :
"Ο άνθρωπος αδυνατεί να βγεί από τον εαυτό του και από τις υποκειμενικές αντιλήψεις του,και γι'αυτό είναι ψευδαίσθηση εκ μέρους του,να δέχεται ότι υπάρχει κάτι έξω απ'αυτόν.''
Εξάλλου,το εγώ και τα σώματα ''διαλύονται'' από τον Χιουμ σε : ΑΘΡΟΙΣΜΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ και σε
ΟΜΑΔΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ αντίστοιχα, ενώ οι καθολικοί νόμοι θεμελιώνονται στον συνειρμό των παραστάσεων,που με την σειρά του οφείλεται στη συνήθεια.
Η Σκωτική Σχολή αντιτείνει ότι ο κοινός νους είναι το ΑΚΙΝΗΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ,η ουσιαστική του φύση,και ότι ο λόγος απλώς αποτελεί τη διαστοχαστική ανάπτυξη και διατύπωση του.
Οι φιλόσοφοι του κοινού νου δέχονται ορισμένες αρχές :
α.την ύπαρξη του κόσμου και του πνεύματος,
β.τις μαθηματικές αρχές,
γ.τους αισθητικούς κανόνες,
δ.τις αρχές της ηθικής και της φιλοσοφίας.
Οι αρχές αυτές είναι τόσο απαραίτητες για την ρύθμιση του ανθρώπινου βίου,ώστε η απόρριψη τους οδηγεί σε πλήθος θεωρητικών και πρακτικών παραλογισμών.
Εξάλλου,Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΑΣ ΕΜΦΥΤΕΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΜΠΕΙΡΙΚΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ.
````````````
Adam Ferguson :Φιλόσοφος της Σκωτικής Φιλοσοφικής Σχολής του "Κοινού Νου",ιστορικός και Σκώτος πατριώτης,ο οποίος μνημονεύεται ως πρόδρομος της Σύγχρονης Κοινωνιολογίας,εξαιτίας της έμφασης που έδινε στις προσωπικές και κοινωνικές αλληλοδράσεις.
..
Τα κυριότερα έργα του :
α.''ΣΟΒΑΡΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ'',1757,
β.''ΔΟΚΙΜΙΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ'',1767,
http://socserv2.socsci.mcmaster.ca/~econ/ugcm/3ll3/ferguson/civil.html
γ.''ΘΕΣΜΟΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ''1769,και
δ.''ΣΧΟΛΙΑ'',1776.
..
Άλλα έργα του είναι :
1.''Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ'',1873,και,
2.''ΑΡΧΕΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ'',1792.
..
Σοφισμός - Θρησκεία - Αρετή - Ανθρωπισμός
..
Χαρακτηρίστηκαν πολλές φορές από τις επιθέσεις τους εναντίον των θρησκευτικών πεποιθήσεων.
..
Ο Πρωταγόρας,-που θεωρείται και ως αντιπροσωπεύων του σοφιστικού κινήματος- :
''δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε ότι υπάτχουν,ούτε ότι δεν υπάρχουν,ούτε ποιά μορφή έχουν οι θεοί''.
..
Ο Κριτίας :
''οι θεοί επινοήθηκαν επίτηδες για να εμπνέουν φόβο ''
..
Εφόσον όλοι οι σοφιστές επιχειρούσαν να εξηγήσουν τον κόσμο των φαινομένων μέσα απ'αυτό τον ίδιο τον κόσμο,αποκλείουν κάθε αρχή ή οντότητα μη ορατή στις αισθήσεις.
..
Η σημασία που αποδίδουν στον άνθρωπο δείχνει το εξαιρετικό ενδιαφέρον τους για την ΙΣΤΟΡΙΑ και την ΟΡΓΑΝΩΣΗ των κοινωνιών.
Θεωρούσαν την ιστορία ως παρακμή μιας παλαιότερης χρυσής εποχής.
Αποδέχονταν τους περιοδικά επαναλαμβανόμενους κύκλους στα ανθρώπινα πράγματα,
σύμφωνα με τους οποίους η μετάβαση από το καλό προς το κακό θα έδινε τη θέση της στη αντίθετη μετάβαση.
..
Πάνω στο θέμα της Αρετής αποδέχονταν πλήρως την βεβαιότητα της διδαχής της,
εξ ου και ο ισχυρισμός τους ως ''Διδάσκαλοι των Νέων"".
Με την λέξη 'ΑΡΕΤΗ' εννοούσαν τα απαραίτητα προσόντα για να κατορθωθεί η επιτυχία στη ζωή,πράγμα που φυσικά μπορεί να διδαχθεί :
'' Η Αρετή είναι το αποτέλεσμα γνωστών και δυναμένων να κατανοηθούν και να ελεχθούν διαδικασιών '',
ισχυρισμός με βαθιά σημασία για την οργάνωση της κοινωνίας.
..
Μέσω της αποδοχής του τελευταίου αυτού σοφιστικού δόγματος από τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη,η σοφιστική σκέψη της διδαχής της αρετής υιοθετήθηκε στην τότε αλλά μέχρι και την ως σήμερα ανθρωπιστική παράδοση.
..
Χαρακτηρίστηκαν πολλές φορές από τις επιθέσεις τους εναντίον των θρησκευτικών πεποιθήσεων.
..
Ο Πρωταγόρας,-που θεωρείται και ως αντιπροσωπεύων του σοφιστικού κινήματος- :
''δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε ότι υπάτχουν,ούτε ότι δεν υπάρχουν,ούτε ποιά μορφή έχουν οι θεοί''.
..
Ο Κριτίας :
''οι θεοί επινοήθηκαν επίτηδες για να εμπνέουν φόβο ''
..
Εφόσον όλοι οι σοφιστές επιχειρούσαν να εξηγήσουν τον κόσμο των φαινομένων μέσα απ'αυτό τον ίδιο τον κόσμο,αποκλείουν κάθε αρχή ή οντότητα μη ορατή στις αισθήσεις.
..
Η σημασία που αποδίδουν στον άνθρωπο δείχνει το εξαιρετικό ενδιαφέρον τους για την ΙΣΤΟΡΙΑ και την ΟΡΓΑΝΩΣΗ των κοινωνιών.
Θεωρούσαν την ιστορία ως παρακμή μιας παλαιότερης χρυσής εποχής.
Αποδέχονταν τους περιοδικά επαναλαμβανόμενους κύκλους στα ανθρώπινα πράγματα,
σύμφωνα με τους οποίους η μετάβαση από το καλό προς το κακό θα έδινε τη θέση της στη αντίθετη μετάβαση.
..
Πάνω στο θέμα της Αρετής αποδέχονταν πλήρως την βεβαιότητα της διδαχής της,
εξ ου και ο ισχυρισμός τους ως ''Διδάσκαλοι των Νέων"".
Με την λέξη 'ΑΡΕΤΗ' εννοούσαν τα απαραίτητα προσόντα για να κατορθωθεί η επιτυχία στη ζωή,πράγμα που φυσικά μπορεί να διδαχθεί :
'' Η Αρετή είναι το αποτέλεσμα γνωστών και δυναμένων να κατανοηθούν και να ελεχθούν διαδικασιών '',
ισχυρισμός με βαθιά σημασία για την οργάνωση της κοινωνίας.
..
Μέσω της αποδοχής του τελευταίου αυτού σοφιστικού δόγματος από τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη,η σοφιστική σκέψη της διδαχής της αρετής υιοθετήθηκε στην τότε αλλά μέχρι και την ως σήμερα ανθρωπιστική παράδοση.
..
Σοφισμός - Σκεπτικισμός - Σχετισμός - Σοφιστικό κίνημα - Φυσικοί Νόμοι
..
Θεωρούνται κοινά γνωρίσματα του σοφιστικού κινήματος.
Μόνο στον Πρωταγόρα και τον Γοργία υπάρχει υπαινιγμός ενός ριζοσπαστικού σκεπτικισμού ως προς τη δυνατότητα της γνώσης.
..
Ο Πρωταγόρας περιορίζει τη γνώση στην εμπειρία των αισθήσεων,
αλλά πίστευε πως οτιδήποτε γινόταν αντιληπτό δια των αισθήσεων ήταν ασφαλώς αληθινό.
Αυτό τον οδήγησε να υποστηρίζει ότι η εφαπτόμενη δεν άπτεται του κύκλου σε ένα μόνο σημείο.
..
Ο Γοργίας,που ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει τίποτε,
ή ότι αν υπάρχει και είναι δυνατόν να γνωσθεί,
δεν μπορεί να μεταβιβαστεί σε κάποιον άλλο,
κατηγορήθηκε ως αρνητής κάθε πραγματικότητας και κάθε γνώσης.
Προσφεύγει όμως στην βεβαιότητα των αισθητών γεγονότων σχετικά με τον φυσικό κόσμο.
Αυτό που φαίνεται να καταπολεμούσε,
δεν ήταν η αισθητή πραγματικότητα ούτε η δυνατότητα κάποιου να την αντιληφθεί,
αλλά η προσπάθεια να αποδοθεί ΥΠΑΡΞΗ ή ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ με τις μεταφυσικές επιπτώσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος.
..
Ο Ιππίας επίσης ενδιαφερόταν για τέτοιου είδους προβλήματα,δηλαδή,
η απόρριψη των ισχυρισμών περί της ΜΗ ΑΙΣΘΗΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ,
-θεωρίες που υποστηρίζουν οι Ελεάτες-.
..
Α.Μια 1η κοινή γενίκευση για τους Σοφιστές :
Οι Σοφιστές,πράγματι,επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο των φαινομένων χωρίς να προσφεύγουν σε ΑΡΧΕΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ.
Πίστευαν ότι αυτό μπορούσε να γίνει με το να συμπεριλαμβάνεται και ο παρατηρητής στον κόσμο των φαινομένων.
..
Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥΣ,σύμφωνα με τον Πλάτωνα.
..
Β.Μια 2η κοινή γενίκευση :
Οι Σοφιστές εκπροσωπούν μιά επανάσταση κατά της επιστήμης και
της σπουδής του φυσικού κόσμου.
Αληθινά εξεγέρθηκαν ενάντια στις απόπειρες ερμηνείας του φυσικού κόσμου με την προσφυγή σε αρχές μη δυνάμενες να γίνουν αντιληπτές δια των αισθήσεων και
αντί να διατυπώσουν νέες αντικειμενικές ερμηνείες,
προσπάθησαν να εξηγήσουν τα πράγματα,όπου ήταν αναγκαίο,
εισάγοντας τον αντιλαμβανόμενο ως ένα στοιχείο της αντιληπτικής διαδικασίας.
..
Γ.Μια 3η κοινή γενίκευση καθώς και ένα από τα περίφημα δόγματα της σοφιστικής :
Είναι η αντίθεση μεταξύ φύσης και ηθικού νόμου ή ηθικής σύμβασης.
Η συνηθέστερη μορφή του δόγματος εμπεριείχε την προσφυγή από τους συμβατικούς νόμους σε υποτιθέμενους ανώτερους νόμους βασισμένους στη φύση.
Ενίοτε,η προσφυγή στους ύψιστους αυτούς νόμους γινόταν για τη διόρθωση ατελειών στους υπάρχοντες νόμους και την επιβολή αυστηρότερων υποχρεώσεων.
Συνήθως όμως γινόταν για την απελευθέρωση των ανθρώπων από περιορισμούς που είχαν επιβληθεί αδικαιολόγητα από τους ανθρώπινους νόμους.
..
Στην ακραία μορφή της,η επίκληση των φυσικών νόμων συνεπαγόταν την απόρριψη όλων των περιορισμών επί του προσωπικού συμφέροντος και των επιθυμιών του ατόμου,υποθάλποντας την ηθική,π.χ. :
-ο ισχυρισμός του Καλλικλή στον Γοργία,ότι : ''η δύναμη,αν την έχει κανείς,είναι πράγματι ορθή''-.
Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
ΩΣ ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ.
..
Ο Πλάτων αντεπιχειρηματολογεί ισχυριζόμενος ότι η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
για να ολοκληρωθεί,
απαιτεί οργάνωση και χαλιναγώγηση κάποιων επιθυμιών,
διαφορετικά θα πληγούν τα συμφέροντα του συνόλου.
..
Θεωρούνται κοινά γνωρίσματα του σοφιστικού κινήματος.
Μόνο στον Πρωταγόρα και τον Γοργία υπάρχει υπαινιγμός ενός ριζοσπαστικού σκεπτικισμού ως προς τη δυνατότητα της γνώσης.
..
Ο Πρωταγόρας περιορίζει τη γνώση στην εμπειρία των αισθήσεων,
αλλά πίστευε πως οτιδήποτε γινόταν αντιληπτό δια των αισθήσεων ήταν ασφαλώς αληθινό.
Αυτό τον οδήγησε να υποστηρίζει ότι η εφαπτόμενη δεν άπτεται του κύκλου σε ένα μόνο σημείο.
..
Ο Γοργίας,που ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει τίποτε,
ή ότι αν υπάρχει και είναι δυνατόν να γνωσθεί,
δεν μπορεί να μεταβιβαστεί σε κάποιον άλλο,
κατηγορήθηκε ως αρνητής κάθε πραγματικότητας και κάθε γνώσης.
Προσφεύγει όμως στην βεβαιότητα των αισθητών γεγονότων σχετικά με τον φυσικό κόσμο.
Αυτό που φαίνεται να καταπολεμούσε,
δεν ήταν η αισθητή πραγματικότητα ούτε η δυνατότητα κάποιου να την αντιληφθεί,
αλλά η προσπάθεια να αποδοθεί ΥΠΑΡΞΗ ή ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ με τις μεταφυσικές επιπτώσεις ενός τέτοιου εγχειρήματος.
..
Ο Ιππίας επίσης ενδιαφερόταν για τέτοιου είδους προβλήματα,δηλαδή,
η απόρριψη των ισχυρισμών περί της ΜΗ ΑΙΣΘΗΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ,
-θεωρίες που υποστηρίζουν οι Ελεάτες-.
..
Α.Μια 1η κοινή γενίκευση για τους Σοφιστές :
Οι Σοφιστές,πράγματι,επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο των φαινομένων χωρίς να προσφεύγουν σε ΑΡΧΕΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ.
Πίστευαν ότι αυτό μπορούσε να γίνει με το να συμπεριλαμβάνεται και ο παρατηρητής στον κόσμο των φαινομένων.
..
Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΗΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥΣ,σύμφωνα με τον Πλάτωνα.
..
Β.Μια 2η κοινή γενίκευση :
Οι Σοφιστές εκπροσωπούν μιά επανάσταση κατά της επιστήμης και
της σπουδής του φυσικού κόσμου.
Αληθινά εξεγέρθηκαν ενάντια στις απόπειρες ερμηνείας του φυσικού κόσμου με την προσφυγή σε αρχές μη δυνάμενες να γίνουν αντιληπτές δια των αισθήσεων και
αντί να διατυπώσουν νέες αντικειμενικές ερμηνείες,
προσπάθησαν να εξηγήσουν τα πράγματα,όπου ήταν αναγκαίο,
εισάγοντας τον αντιλαμβανόμενο ως ένα στοιχείο της αντιληπτικής διαδικασίας.
..
Γ.Μια 3η κοινή γενίκευση καθώς και ένα από τα περίφημα δόγματα της σοφιστικής :
Είναι η αντίθεση μεταξύ φύσης και ηθικού νόμου ή ηθικής σύμβασης.
Η συνηθέστερη μορφή του δόγματος εμπεριείχε την προσφυγή από τους συμβατικούς νόμους σε υποτιθέμενους ανώτερους νόμους βασισμένους στη φύση.
Ενίοτε,η προσφυγή στους ύψιστους αυτούς νόμους γινόταν για τη διόρθωση ατελειών στους υπάρχοντες νόμους και την επιβολή αυστηρότερων υποχρεώσεων.
Συνήθως όμως γινόταν για την απελευθέρωση των ανθρώπων από περιορισμούς που είχαν επιβληθεί αδικαιολόγητα από τους ανθρώπινους νόμους.
..
Στην ακραία μορφή της,η επίκληση των φυσικών νόμων συνεπαγόταν την απόρριψη όλων των περιορισμών επί του προσωπικού συμφέροντος και των επιθυμιών του ατόμου,υποθάλποντας την ηθική,π.χ. :
-ο ισχυρισμός του Καλλικλή στον Γοργία,ότι : ''η δύναμη,αν την έχει κανείς,είναι πράγματι ορθή''-.
Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ
ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
ΩΣ ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ.
..
Ο Πλάτων αντεπιχειρηματολογεί ισχυριζόμενος ότι η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
για να ολοκληρωθεί,
απαιτεί οργάνωση και χαλιναγώγηση κάποιων επιθυμιών,
διαφορετικά θα πληγούν τα συμφέροντα του συνόλου.
..
Η Αλήθεια Δύναμη - Mahatma Gandhi
Satyagraha ή "Η Αλήθεια Δύναμη" είναι η φιλοσοφία που διατυπώθηκε από τον Gandhi τον 20ο αιώνα.
..
Στο επίπεδο της Πράξης εκδηλώνεται ως αποφασιστική,αλλά Μη Βίαιη Αντίσταση σε κάποια συγκεκριμένη άδικη,ανήθικη κατάσταση.
..
"Η Αλήθεια Δύναμη' είναι έννοια ευρύτερη της παθητικής αντίστασης ή της πολιτικής ανυπακοής.
Η πλήρης εφαρμογή της εκτείνεται από τη ρύθμιση θεμάτων που αφορούν σε μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής ως τη δημιουργία εναλλακτικών πολιτικών και οικονομικών θεσμών.
..
Επιδιώκει να επικρατήσει μέσω της μεταστροφής των ανθρώπων.
..
Δεν δέχεται την αντίληψη της ήττας ή της νίκης,αλλά εκείνη της επίτευξης μιας νέας αρμονίας.
..
http://en.wikipedia.org/wiki/Satyagraha
..
..
Στο επίπεδο της Πράξης εκδηλώνεται ως αποφασιστική,αλλά Μη Βίαιη Αντίσταση σε κάποια συγκεκριμένη άδικη,ανήθικη κατάσταση.
..
"Η Αλήθεια Δύναμη' είναι έννοια ευρύτερη της παθητικής αντίστασης ή της πολιτικής ανυπακοής.
Η πλήρης εφαρμογή της εκτείνεται από τη ρύθμιση θεμάτων που αφορούν σε μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής ως τη δημιουργία εναλλακτικών πολιτικών και οικονομικών θεσμών.
..
Επιδιώκει να επικρατήσει μέσω της μεταστροφής των ανθρώπων.
..
Δεν δέχεται την αντίληψη της ήττας ή της νίκης,αλλά εκείνη της επίτευξης μιας νέας αρμονίας.
..
http://en.wikipedia.org/wiki/Satyagraha
..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)