Η Πυρηνική Ελληνική Τραγωδία

.. Ο ΧΕΓΚΕΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ :
"Τα πάθη του τραγικού ήρωα είναι απλώς ένα μέσον για να συμβιβαστούν αντιτιθέμενες ηθικές επιταγές.
Το εγχείρημα επιτυγχάνει λόγω του ότι,και όχι παρά το ότι,ο ήρωας πεθαίνει.
..
Η σύγκρουση δεν είναι ανάμεσα στο καλό και στο κακό,αλλά ανάμεσα σε θεούς που ο καθένας τους αντιπροσωπεύει μιάν υπερβολικά περιοριστική,αποκλειστική ηθική επιταγή.
..
Ο Ήρωας προσηλωμένος σε ένα μόνο ηθικό σύστημα με το οποίο διαμόρφωσε την προσωπικότητα του,πρέπει να συγκρουστεί με την ηθική επιταγή ενός άλλου.
..
Είναι η ηθική μονομέρεια του τραγικού δρώντος,όχι κάποιο ελάττωμα στην ηθική του ή στις δυνάμεις που του αντιτίθενται,που οδηγεί στην καταστροφή του,δεδομένου ότι και οι δύο πόλοι της αντίθεσης,θεωρούμενοι αυτοτελώς,είναι δικαιωμένοι.
..
Η σύγκρουση ανάμεσα στις έγκυρες επιταγές της συνείδησης του Ήρωα και του νόμου,οι δύο αυτές επιταγές αντιπροσωπεύουν ουσιωδώς τις ΣΥΝΑΔΟΥΣΕΣ ΗΘΙΚΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ.
..
Η σκέψη προχωρεί από μία θέση-ιδέα,μέσω μιάς αντίθεσης,αντίθετης ιδέας προς την αρχική θέση,σε μιά σύνθεση,σε μιά ολοκληρωμένη ιδέα η οποία εμπεριέχει τη θέση και την αντίθεση,σε μιά περαιτέρω πορεία,σε μιά αίσθηση αμοιβαίου κατευνασμού,αν όχι εναρμόνισης των δυνάμεων.
..
Ο Ήρωας θα πρέπει,μάλλον,να είναι τόσο καλός,ώστε να μην μπορεί να ζήσει,δηλαδή,
να αποτελεί μιάν εντελώς ακραία ενσάρκωση του καλού που δεν μπορεί να επιβιώσει στον κόσμο.
..
Στην τραγωδία πρέπει να διορθώνονται οι ηθικές ανισορροπίες.
Στην έκβαση της τραγωδίας,η αναγκαιότητα όλων όσων έχουν βιωθεί από τους χαρακτήρες θεωρείται απολύτως συμβατή με τον ορθό λόγο και εναρμονίζεται με μία αληθώς ηθική βάση.
..
Θέμα της τραγωδίας,εντέλει,δεν είναι η δυστυχία και τα πάθη των τραγικών ανταγωνιστών,αλλά μάλλον η ικανοποίηση του πνεύματος,η οποία πηγάζει από την ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗ (= η κάθαρση).
Έτσι,οι ενέργειες του πνεύματος υπόκεινται στους ορθολογικούς καθολικούς νόμους.
..
Είναι η ενδότερη εμπειρία της καρδιάς και της ατομικής συγκίνησης ή οι ειδικότερες ιδιότητες της προσωπικότητας του ήρωα,που εμμένουν να ικανοποιηθούν." -Χέγκελ-
.. ..
Hegel's aesthetics
Robert Wicks
When Hegel presented his lectures on aesthetics in the 1820s, he probably believed that his system of beauty and the fine arts was the most up-to-date and comprehensive of its time. And perhaps he was right. But Hegel himself would have been the first to admit that only in retrospect would a proper assessment of his theory emerge. As we now look back, Hegel's aesthetic theory stands as the product of mutually influencing currents of inquiry within German intellectual life of the early 1800s, the most salient of which was the philosophical effort to comprehend the universe within the contours of an encyclopedic, organically structured thought-system. Under the spell of this hopeful enterprise, Hegel composed his theory of art and beauty as a movement within his comprehensive metaphysical theory. Following the interpretative conventions of the time, he tacitly assumed that his readers would view his aesthetic theory as part of this greater metaphysical symphony - as a reflection and extension of his conception of a dynamic but essentially rational and harmonious universe. Although systematic, Hegel's aesthetics is not self-contained, and it solidly depends upon the presuppositions of his idealistic outlook.
Chapter content
You may be asked to log in when following these links.
View full chapter content (PDF: 2M)
View full chapter content as PDF within web page